دالغا لار

آدمهاي ساده را دوست دارم.
همان ها که بدي هيچ کس را باور ندارند.

همان ها که براي همه لبخند دارند.

همان ها که هميشه هستند، براي همه هستند.

آدمهاي ساده را بايد مثل يک تابلوي نقاشي ساعتها تماشا کرد؛
عمرشان کوتاه است.

بسکه هر کسي از راه مي رسد
يا ازشان سوءاستفاده مي کند

يا زمينشان ميزند
يا درس ساده نبودن بهشان مي دهد.

آدم هاي ساده را دوست دارم.
بوي ناب “آدم” مي دهند.

نیک میدانم با شكستن پاي ديگران هيچگاه نمي توانم تندتر راه بروم